Onder normale omstandigheden verandert de dichtheid van graniet niet significant in de loop van de tijd, maar onder bepaalde specifieke omstandigheden kan deze wel veranderen. Hieronder volgt een analyse vanuit verschillende invalshoeken:
Onder normale omstandigheden is de dichtheid stabiel.
Graniet is een stollingsgesteente dat bestaat uit mineralen zoals veldspaat, kwarts en mica, en het vormingsproces ervan is lang en complex. Na de vorming blijven de interne minerale structuur en chemische samenstelling relatief stabiel. Graniet heeft een dichte structuur met uniforme en fijne deeltjes. De porositeit bedraagt doorgaans 0,3% - 0,7%, en het waterabsorptiepercentage ligt meestal tussen 0,15% en 0,46%. Zolang het niet wordt blootgesteld aan sterke fysische en chemische invloeden van buitenaf, zal de rangschikking van de mineralen binnenin niet snel veranderen en zal de massa per volume-eenheid in principe constant blijven, waarbij de dichtheid zich vanzelf stabiliseert. Zo zijn de granieten componenten die in sommige oude gebouwen zijn gebruikt, honderden of zelfs duizenden jaren bewaard gebleven. In een goed geconserveerde staat heeft hun dichtheid geen merkbare veranderingen ondergaan.
Bijzondere omstandigheden kunnen leiden tot veranderingen in de dichtheid.
Fysisch effect: Als graniet gedurende lange tijd wordt blootgesteld aan aanzienlijke externe krachten zoals compressie en impact, kunnen er kleine veranderingen optreden in de interne structuur. In gebieden met frequente aardbevingen wordt graniet bijvoorbeeld blootgesteld aan de krachtige spanning die wordt gegenereerd door bewegingen van de aardkorst. De ruimtes tussen de interne mineraaldeeltjes kunnen worden samengedrukt en verkleind, en de oorspronkelijk aanwezige kleine poriën kunnen gedeeltelijk sluiten, wat resulteert in een toename van de massa van het materiaal per volume-eenheid en een stijging van de dichtheid. Dergelijke veranderingen zijn echter meestal zeer gering en vereisen extreem krachtige en continue externe krachten om plaats te vinden.
Chemische reactie: Wanneer graniet gedurende lange tijd wordt blootgesteld aan een specifieke chemische omgeving, kan de dichtheid ervan veranderen. Als graniet bijvoorbeeld langdurig wordt blootgesteld aan zure of alkalische stoffen, kunnen sommige minerale bestanddelen chemische reacties ondergaan met deze stoffen. Mineralen zoals veldspaat en mica kunnen corroderen en oplossen in zure omgevingen, wat leidt tot verlies van bepaalde stoffen. Dit resulteert in meer holtes in het graniet, een afname van de totale massa en dus een daling van de dichtheid. Daarnaast kan graniet, wanneer het gedurende lange tijd wordt blootgesteld aan een vochtige omgeving met een grote hoeveelheid koolstofdioxide, carbonatatiereacties ondergaan. Deze reacties beïnvloeden ook de interne structuur en samenstelling van het graniet en daarmee de dichtheid.
Verwering: Onder invloed van natuurlijke weersomstandigheden zoals wind, zon en regen, zal het oppervlak van graniet geleidelijk afbladderen en vergaan. Hoewel verwering voornamelijk de oppervlaktelaag van graniet aantast, zal na verloop van tijd en naarmate de verwering voortschrijdt, het totale materiaal van het graniet verloren gaan. Als het volume gelijk blijft of slechts minimaal verandert, zal de massa en de dichtheid afnemen. Verwering is echter een zeer traag proces en het kan honderden of zelfs duizenden jaren duren voordat de dichtheid significant verandert.
Over het algemeen kan de dichtheid van graniet onder normale omgevings- en gebruiksomstandigheden als stabiel en onveranderlijk worden beschouwd. Onder invloed van specifieke fysische, chemische en natuurlijke omstandigheden kan de dichtheid echter in de loop der tijd tot op zekere hoogte veranderen.
Geplaatst op: 19 mei 2025